Upplýsingar og takmarkanir á starfsemi Reglunnar vegna COVID — 13. nóvember 2021 Sjá nánar.

Ekki er ofmetin vinátta og bræðralag

Frá Ásgeiri Magnússyni Stm.

Ekki er ofmetin vinátta og bræðralag en allir þurfum við á vinum að halda á lífsleiðinni og kærleika frá vinum og okkar nánustu.  Ég set inn hér til gamans og í alvöru nokkrar tilvitnanir um vináttuna og vona að þú takir því vel.

Tilvitnanir: Júlíus Júlíusson.

„Kærleik­urinn er fólgin í svo mörgu, eins og  því að vera góður við náungann. Stundum langar okkur til þess að vera góð en vitum ekki hvernig við eigum að gera það. Það er ýmislegt sem skiptir máli og það þarf ekki alltaf að vera stórt og það þarf ekki alltaf að vera einhver hlutur, það er svo margt annað sem er dýrmætara og gefur meira af sér  og endist.”

„Það er mjög dýrmætt að geta hlustað, það er góður vinur sem gefur sér tíma til þess að hlusta, ekki bara hlusta heldur hlusta með hjartanu og láta viðkomandi finna að þú sért að hlusta ekki með hugann annar­staðar, svo áttu að gefa þér  tíma til þess að gefa ráð eða segja það sem þér finnst, beint frá  þínu hjarta, treystu á þig og láttu reyna á það sem frá þér kemur.”

„Ekki vantar vini þá vel gengur, sá sem kemur illa fram við vin sinn er í raun sjálfum sér verstur.”

„Sönn vinátta er eins og góð heilsa. Gildi hennar getum við sjaldan metið fyrr en við höfum glatað henni.” C. C. Colton

Sá Fágætur er góður vinur.
Vandfundinn er vinur trúr.
Vinar gjöf skal virða og vel hirða.
Sá er vinur er í raun reynist.
Í þörf skal vinar leita.
Vandfundinn er vinur í nauð.

Höfundur ókunnur.

 

Bróðir minn ég hvet þig til að iðka vináttu og bræðralag með því að vera duglegur að heyra í vinum, bræðrum og ættingjum og sýna umhyggju og bræðralag.

Einnig læt ég fylgja hér fyrir neðan  sögu um vináttuna og hvað hún getur verið nauðsynleg.

Góðar stundir
Með bróður­legri kveðju
Ásgeir Magnússon
Stm. St. Jóh.st. Njarðar

Alvöru Vinátta.

Dag einn þegar ég var á fyrsta ári í mennta­skóla sá ég einn strák úr mínum bekk á leiðinni heim úr skólanum. Hann heitir Siggi. Það leit út fyrir að hann væri með allar sínar skóla­bækur í fanginu, og ég hugsaði með mér, hver í ósköpunum fer með allar sínar skóla­bækur heim á föstudegi. Hann hlýtur að vera „nörd“. Ég var sko búinn að plana mína helgi sem framundan var með partíum og fótbolta með vinum mínum. Ég hlakkaði mikið til þannig að ég yppti bara öxlum og gekk áfram.

Á meðan ég var að labba þarna sá ég fullt af krökkum hlaupa í áttina að Sigga. Þau slóu bækurnar úr fangi hans hrintu honum, þannig að hann datt í götuna og gleraugun flugu af honum og lentu í grasinu þó nokkuð frá honum. Hann leit upp og ég sá sorgina í augum hans. Ég vorkenndi honum, þannig að ég hljóp í áttina til hans þar sem hann var að leita að gleraugunum sínum. Ég sá tár í augum hans. Ég rétti honum gleraugun og sagði, þessir krakkar eru hálfgerðir asnar og ættu alls ekki að haga sér svona. Hann horfði á mig og þakkaði mér fyrir og brosti. Bros hans var eitt af þessum brosum sem bera vott um þakklæti, og í augum hans var mikið þakklæti. Ég hjálpaði honum að týna saman bækurnar og ég spurði hann hvar hann ætti heima. Þá kom í ljós að hann átti heima nálægt mér, svo ég spurði hann af hverju ég hefði aldrei séð hann fyrr. Þá sagði hann mér að hann hefði áður verið í einka­skóla.

Við spjölluðum alla leiðina heim og ég hjálpaði honum að halda á bókunum. Mér fannst hann vera ansi hress strákur og spurði hann hvort hann væri til í að koma með mér og vinum mínum í fótbolta á laugar­daginn. Hann var sko til í það. En ekki aðeins það heldur var hann með okkur alla helgina. Því betur sem ég og vinir mínir kynntumst honum, þess betur kunnum við við hann. Á mánudags­morgninum hitti ég Sigga með allar bækurnar frá föstu­deginum og ég gat ekki annað en gert smá grín að honum og sagði: „Þú færð örugglega svaka vöðva á að bera allar þessar bækur á hverjum degi.“ Hann hló og rétti mér helminginn af bókunum og við fórum í skólann. Næstu fjögur árin urðum við Siggi bestu vinir. Þegar við vorum á lokaárinu í mennta­skólanum fórum við að huga að framhaldsnámi. Þá kom í ljós að hugur okkar stefndi í sitthvora áttina, og við ætluðum í sitthvorn framhalds­skólann. Hann ætlaði að verða læknir en ég viðskipta­fræð­ingur. Ég vissi að við myndum alltaf verða vinir. Fjarlægðin á milli skólanna myndi ekki skemma vináttu okkar.

Í mennta­skóla var Siggi afburðanemandi – dúx. Ég stríddi honum stundum að hann væri „nörd“ en hann bara hló að því. En af því að hann var dúx þá átti hann að flytja ræðu við skóla­slitin. Ég var feginn að það kom ekki í minn hlut. Á útskrift­ar­daginn leit Siggi rosalega vel út. Hann fílaði mennta­skólann alveg í botn. Hann var töff strákur og gleraugun fóru honum vel. Hann hafði meiri séns en ég og allar stelp­urnar voru yfir sig hrifnar af honum. Stundum öfundaði ég hann og á útskrift­ar­daginn leið mér einmitt þannig. En ég tók eftir því að hann var hálfkvíðinn að flytja þessa ræðu, svo ég klappaði honum á öxlina og sagði, þú verður frábær, ekki hafa áhyggjur. Hann horfði á mig, þakklátur og brosti. Svo byrjaði hann á ræðunni:

Á útskrift­ar­daginn er tækifæri til að þakka þeim sem hjálpuðu manni í gegnum þessi fjögur erfiðu skólaár. Til dæmis foreldrum mínum, systkinum, kennurum og ef til vill þjálfara sínum í íþróttum en fyrst og fremst vinum sínum. Ég er hér til að segja ykkur öllum, að það að vera vinur einhvers, er besta gjöf sem þú getur gefið nokkurri manneskju. Ég ætla að segja ykkur smá sögu. Ég horfði undrandi á vin minn standa þarna í púltinu á meðan hann sagði frá þeim degi er við hittumst fyrst. Þá var hann orðinn svo dapur og þreyttur á að eiga enga vini, og á því að smella ekki inn í vinahóp í skólanum, að hann hafði ákveðið að fyrirfara sér þessa helgi. Hann talaði um að hann hefði tekið allar bækurnar og tæmt alveg skápinn sinn til þess að mamma hans þyrfti ekki að gera það þegar hann væri dáinn. Hann horfði beint í augun á mér, brosti og sagði: „Mér var bjargað þarna, þennan dag. Vinur minn bjargaði mér frá því að fyrirfara mér.“ Það fór kliður um salinn, þegar þessi myndarlegi og vinsæli ungi maður sagði okkur frá þessu viðkvæma atviki. Foreldrar hans brostu til mín, þakklæt­is­brosi.

Það var einmitt á þeirri stundu sem ég gerði mér grein fyrir því hvað vinátta raunverulega er. Aldrei vanmeta þann kraft sem býr í gjörðum þínum. Eitt lítið atriði (þ.e. t.d. hvernig þú bregst við í vissum aðstæðum) getur breytt lífi annarar manneskju, til góðs eða ills. Ekki vera sá sem hrindir öðrum, hrindir annarri manneskju niður í skítinn. Vertu sá sem reisir hana upp, hjálpar henni að bera erfið­leikana. Guð hefur skapað okkur fyrir hvort annað, til að hafa áhrif á hvort annað á einhvern hátt.

Höfundur ókunnur.

Eldra efni

Innskráning

Hver er mín R.kt.?