Einföld og skemmtileg hönnun undir lögreglu­eft­irliti

Pistill stofn­anda Fjölnis

Ólafur Stephensen — Fjölnir

Stundum er sem óviðráð­anleg verkefni sæki að manni. Ekki nóg með það. Þessi ágætu verkefni eru oft á tíðum svo skemmtilega einföld að það er ekki nokkur vandi að vinna þau. Þetta finnst manni — þangað til að allt fer í strand. Alls konar vandamál verður að leysa — vandamál, sem enginn hafði gert sér grein fyrir í upphafi. Og verkefnið, þetta „einfalda og skemmtilega“ breytist skyndilega í vandamál, sem kemur manni til að spyrja sjálfan sig: „Hvað í ósköp­unum ertu búinn að koma þér í núna, drengur — enn einu sinni?“

Vandamál mitt átti sér nokkuð langan aðdrag­anda. Árið l985 var br. Vali Valssyni falið að undirbúa stofnun nýrrar stúku. Br. Valur valdi nokkra brr. sér til aðstoðar. Þeir hittust reglulega í skrif­stofu br. Vals í húsakynnum Íslands­banka við Lækjargötu. Þar ræddu brr. hin ýmsu verkefni, sem lágu fyrir, og skiptu með sér verkum. Þetta var samhentur hópur sem tók að sér „einföld og skemmtileg” verkefni.

Stúkan, sem var stofnuð árið 1987, hlaut nafnið Fjölnir. Hún var fimmta St. Jóhann­es­ar­stúkan í Reykjavík. Það var í mörg horn að líta í sambandi við undir­bún­inginn. En undir­bún­ing­urinn var ekki síst hjá ÆR Reglunnar, sem lagði línurnar fyrir framkvæmda­hópinn. Stúkan Fjölnir átti að byggja á kærleika. Einkunn­ar­orðið Caritate er latína, sem merkir „í kærleika,” átti að undir­strika bróðurkær­leikann “sem skal vera undir­staða stúku­starfsins.”

 

St. Jóhann­es­ar­stúkan Fjölnir

Verkefnið, sem mér var falið, var hönnun og frágangur skjald­ar­merkis Fjölnis. Merkið átti að sýna gyllta keðju á bláum fleti en innan hennar hvítan jafnhliða þríhyrning utan um logandi ljós, sem táknar ORÐIÐ. Hlekkir keðjunnar áttu að vera 39 talsins, eða jafnmargir og stofn­fé­lag­arnir. Þá átti heiti stúkunnar,
kjörorð og aðsetur að vera neðst á skildinum.

Þetta leit út fyrir að geta orðið bæði „einfalt og skemmtilegt” verkefni. Það var það líka — þar til okkur var bent kurteislega á að teikn­arinn, sem ég hafði valið til verksins, væri ekki frímúrari. Það væri alveg ótækt að þetta væri unnið af einhverjum sem ekki hefði einhverja þekkingu á stúku­starfi Reglunnar.

Upphófst nú leit að br. hönnuði sem þekkti til stúku­starfsins. Leitin var hvorki einföld né skemmtileg. Hún endaði með ungum vestur-íslenskum teiknara, Dean Magnússon. Dean var í sumar­vinnu hjá auglýs­inga­stofunni minni. Hann þekkti töluvert til stúku­starfsins, pabbi hans heitinn hafði nefnilega verið frímúrari í Kanada. Dean var einstæð­ingur, búinn að missa báða foreldra sína, en átti eina frænku á lífi. Frænkan kom honum í sumar­vinnu hjá okkur.

Dean Magnússon var góður teiknari, útskrifaður hönnuður frá banda­rískum háskóla. Hann var ákaflega samvisku­samur og nákvæmur í starfi sínu. Hann vann teikni­vinnu skjald­ar­merkis okkar mestmegnis á nóttunni, svo að enginn kæmist að því hvaða verkefni hann væri að sinna. Hann strandaði samt á einu atriði sem okkur fannst vera mikilvægt.

Það var letur­gerðin á skjald­ar­merkinu, t.d. í nafni stúkunnar. Þegar við vorum að vand­ræðast með val á letri fengum við óvænta aðstoð og góða hjálp. Einn af bræðrunum í framkvæmda­hópnum vissi allt um letur­gerðir og meira til. Það var okkar ágæti bróðir Haukur Bjarnason, lögreglu­maður. Má því sannarlega segja að útlit skjald­ar­merkis okkar hafi verið klárað undir lögreglu­eft­irliti !

Bæði Dean og br. Haukur eru nú látnir.
Blessuð sé minning þeirra.

Ólafur Stephensen   X — nr. 10 — h. t. au. ei.

Innskráning

Hver er mín R.kt.?